آیا جملاتی هستند که مدام در خانه‌تان طنین‌انداز می‌شوند؟ "لطفاً اتاقت را مرتب کن"، "با خواهر/برادرت دعوا نکن"، "غذایت را تمام کن"، "آنقدر داد نزن!" در حین گفتن این جملات، لحظاتی پیش می‌آید که با خود می‌گویید "انگار دارم با دیوار حرف می‌زنم". وقتی احساس می‌کنید پل‌های ارتباطی بین شما و فرزندتان مسدود شده و حرف‌هایتان از یک گوش وارد و از گوش دیگر خارج می‌شود، زمان آن است که مکث کرده و فکر کنید. شاید مشکل در کلماتی که انتخاب می‌کنید نیست، بلکه در رفتارهایی است که پشت کلماتتان قرار دارد. زیرا قانون طلایی فرزندپروری ساده است: کودکان به شما گوش نمی‌دهند، آنها شما را تماشا می‌کنند. برای آنها، قدرتمندترین کتاب درسی، شیوه زندگی شماست.

کودکان از بدو تولد، دانشمندان کوچکی هستند که با دقتی باورنکردنی محیط اطراف خود را مشاهده می‌کنند. به خصوص والدین، اولین و مهم‌ترین نقطه مرجع آنها هستند. به لطف نورون‌های آینه‌ای، آنها شادی‌ها، ترس‌ها، خشم و آرامش شما را مانند اسفنج جذب می‌کنند. حتی اگر خودتان متوجه نباشید، ضربه زدن شما به فرمان هنگام گیر افتادن در ترافیک، صحبت مودبانه شما با یک دوست پای تلفن، تلاش مجدد شما پس از یک شکست به جای تسلیم شدن، یا یک حرکت محبت‌آمیز که به همسرتان نشان می‌دهید، همگی به عنوان الگوهای رفتاری در ذهن آنها کدگذاری می‌شوند. این "برنامه درسی نامرئی" فرزندپروری است و معمولاً ماندگارترین آنهاست. گفتن "صداقت مهم است" در حالی که بقیه پول اضافی صندوق‌دار را در جیب می‌گذارید، تضاد عمیقی بین کلمات و اعمال در ذهن کودک ایجاد می‌کند. در این تضاد، همیشه اعمال پیروز می‌شوند.

این وضعیت ممکن است برای والدین یک عامل فشار به نظر برسد، اما در واقع یک فرصت بزرگ است. شما مجبور نیستید کامل باشید. هیچکس نیست. مهم "الگوبودن آگاهانه" است. این به معنای آگاهی از رفتارهای خود، تلاش برای ثبات و از همه مهم‌تر، نشان دادن فضیلت پذیرش اشتباه در هنگام خطا است. به عنوان مثال، عذرخواهی از فرزندتان پس از داد زدن بر سر او، نه تنها به او می‌آموزد که داد زدن اشتباه است، بلکه می‌آموزد که انسان‌ها می‌توانند اشتباه کنند و پذیرش مسئولیت چقدر ارزشمند است. اگر می‌خواهید او کتاب بخواند، بگذارید شما را با کتابی در دست ببیند. اگر انتظار دارید او همدلی کند، شما نیز نشان دهید که احساسات او را درک می‌کنید. اگر آرزو دارید او فردی راه‌حل‌محور باشد، در برابر مشکلات خود، به جای شکایت کردن، تلاش خود برای یافتن راه‌حل را به او منعکس کنید.

شخصیت فرزند شما در لحظاتی که سخنرانی‌های بزرگ می‌کنید ساخته نمی‌شود، بلکه در عادی‌ترین لحظات روزمره شکل می‌گیرد. این شخصیت در آهنگی که هنگام شستن ظرف‌ها زمزمه می‌کنید، در محبتی که به یک حیوان نشان می‌دهید، و در آن پنج دقیقه زمان با کیفیتی که حتی پس از بازگشت خسته از سر کار به او اختصاص می‌دهید، نهفته است. خب، بازتاب‌ها در خانه شما چگونه است؟ متوجه شده‌اید کدام یک از رفتارهایتان در فرزندتان طنین‌انداز می‌شود؟ می‌توانید افکار خود را از طریق آدرس ایمیل ما cguhasiptekin@gmail.com با ما به اشتراک بگذارید. به یاد داشته باشید، اگر فرزندپروری یک وظیفه معلمی است، مؤثرترین ابزاری که استفاده می‌کنید خودتان هستید. اگر می‌خواهید فرزندتان در آینده چگونه انسانی باشد، از همین امروز شروع کنید به آن انسان بودن. محکم‌ترین پل بین شما نه با کلمات، بلکه با صمیمیتی که از قلب می‌آید و با رفتار نشان داده می‌شود، ساخته می‌شود.

ایمیل‌های ارسالی مطابق با قوانین حفاظت از داده‌ها (KVKK) به اشتراک گذاشته نخواهند شد، در صورتی که تمایل به اشتراک‌گذاری دارید، لطفاً جداگانه ذکر کنید.

نکته برای معلمان: این اصل در هر لحظه شما در کلاس درس نیز معتبر است. دانش‌آموزان شما بیشتر از اطلاعاتی که آموزش می‌دهید، از تماشای اشتیاق شما برای یادگیری، صبر و حس عدالت شما می‌آموزند.